Mag het me goed gaan?

Mag het mij goedgaan?

Ik ben net gestart met een nieuwe opleiding bij Katelijne Vermeulen.
En telkens opnieuw merk ik:
er zitten lagen in mij die veel ouder zijn dan ikzelf.

Lagen van verdriet en fysieke pijn.
Van overleven.
Van doorgaan terwijl je lichaam eigenlijk al lang STOP riep.
Van altijd sterk moeten zijn.
Van zorgen voor anderen.
Van dragen.

De sfeer dragen.
De emoties dragen.
De verantwoordelijkheid dragen.

En het zotste is:
je denkt dat dat normaal is.

Tot je begint te voelen hoeveel daarvan eigenlijk nooit van jou geweest is.

En eerlijk?
Dit gaat niet alleen over de vrouwenlijn.
Ook mannen dragen generaties van pijn, zwijgen en hardheid mee.

We geven het allemaal door.
Onbewust.
Uit liefde. Uit loyaliteit. Uit overleving.

En dan kom jij…
met een verlangen naar rust. Naar zachtheid. Naar leven.

Maar diep vanbinnen voelt genieten nog steeds een beetje als verraad.

Hoe kan het mij goedgaan…
als het hen nooit écht goed gegaan is?

En dát raakt me zo diep in systemisch werk:

Dat je mag stoppen met dragen wat nooit van jou geweest is.

Dat het bij jou zachter mag worden.

Niet ondanks hen.
Maar voor hen én voor wie na jou komt. 🤎